لیا پارک و جواهر گمشده ( جنا یون – فائزه محمدلو )

LIA PARK AND THE MISSING JEWEL

چشم هایم را ریز کردم و با دقت بیشتری به نقاشی خیره شدم و متوجه دوزن با لباس های فانتزی از نوع هانبوک شدم که شمشیر در دست داشتند. یادم آمد. قیافه آن ها دقیقاً شبیه نقاشی روی گلدان سبزی که در خانه داشتیم بود. گیج و منگ گفتم: آره ولی معنیش رو نفهمیدم. هلمونی نوک تیز سوزن را به بند اول انگشت اشارهام فرو کرد. از سوزش و دردش جیغ خفه ای کشیدم. هلمونی انگشتم را روی نقاشی آن دو زن گرفت و با فشار کمی یک قطره خون روی آنها چکاند. ناگهان زنان توی نقاشی جان گرفتند و مثل یک تصویر زنده شروع به حرکت و مبارزه کردند. مات و مبهوت نقاشی مقابل مان بودیم. انگار در حال تماشای یک فیلم زنده بودیم. حرکات شان در مبارزه بسیار قوی و محکم و کوبنده و در عین حال خیلی زیبا و ظریف بود. جون کمی خودش را جلو کشید تا دید بهتری داشته باشد. با دهان باز گفت: «وای چه باحال! و گیج و منگ پرسیدم: من باعث شدم تصویرشون زنده بشه؟ ولی چه جوری آخه؟ اصلا با عقل جور در نمی آمد. من که جادویی نداشتم. اصلا چه چیز خاصی در مورد این دو زن وجود داشت؟ به خاطر این که تو یه هورانگ هستی عزیزم. این توی خون توعه و تو از نسل یکی از این دوزن هستی…